De kronieken van liefde, lust en afzien – Suzy 4
Suzy was stil op oudejaarsavond. Haar lijf was in mijn huis, haar gedachten zaten zestig kilometer verderop.
… ‘Ga je me nu eindelijk vertellen wat er scheelt,’ vroeg ik toen we samen glazen afwasten. ‘James met een vriendin, dat is al behoorlijk spectaculair, en James die jou wegstuurt, dat kan ik helemaal niet vatten.’
… Ze haalde haar schouders op. ‘Ik vat het zelf niet. Dat meisje, Madelief heet ze, was er ineens. Geen idee waar hij haar leerde kennen. Het ging één week goed, en toen werd zij, van de ene dag op de andere, de bazin. Ik loop daar in de weg, zegt ze. Ik verstoor hun romance. Pech, ik kan nergens naar toe. Tot mijn kasteeltje af is, zal ze me moeten verdragen.’
… ‘Hoelang is dat nog?’
… ‘Drie maanden.’
Het werden drie maanden van op eieren lopen. Suzy maakte zoveel mogelijk overuren, logeerde regelmatig bij vriendinnen. Kon ze nergens heen, dan trok ze zich terug in haar kamer. Zonder verwarming, en met enkel een kaal peertje als verlichting. Niet eens genoeg om bij te lezen. Madelief ontpopte zich tot een ware dragonder. Dat ‘lief’ in haar naam sloeg als een tang op een varken. Wij noemden haar ‘de made’, ‘het secreet’ of ‘het serpent’.
… Tot overmaat van ramp liep er van alles mis met de geplande verbouwingen. De watertanks die moesten ingegraven worden, kostten drie keer meer dan voorzien, en de boerderij bleek vol asbest te zitten, wat een pak extra breekwerk met zich meebracht. Het geleende geld smolt weg als sneeuw voor de zon. Suzy zag zich genoodzaakt een extra lening af te sluiten.
… ‘Dat is toch James’ probleem,’ zei ik toen ze het me vertelde.
… Ze zuchtte. ‘De made verbiedt het hem. Ze noemt dat huis een bescheten cadeau, een poging van mij om James te koeioneren, en hij kan of durft niet tegen haar in te gaan. Ik herken hem niet meer, Ingrid. Gemakkelijk is hij nooit geweest, maar zoals nu … pfff …’
Begin maart 2023 kwam de vriendenschare samen voor verhuis nummer twee. Suzy’s dochter was er ook. Ze wilde de blijde intrede van haar moeder voor geen goud missen, zelfs al kostte het haar een retourtje Lissabon. Het kasteeltje was geschilderd in jadegroen en donker framboos, en werd gevuld met de spullen die stonden opgeslagen in de stal, of met wat ervan restte. De reuzensofa bleek beschimmeld, en een groot deel van de lakens en de handdoeken was aangevreten door ratten of muizen. Het kon Suzy’s geluk niet deren. Eindelijk was ze verlost van het secreet.
… Als laatste sleurden de mannen een fonkelnieuwe badkuip en een toilet naar binnen. ‘Wie gaat die installeren?’ vroeg ik. ‘Je broer?’
… ‘Later. Er is geen water. De tanks zijn nog niet ingegraven. Ik heb afgesproken met James dat ik in de boerderij naar het toilet kan, en in bad. Help je me even in de stal? Ik heb een haspel nodig, en ik kan er niet bij. Jij bent groter.’
… ‘Een haspel? Waarvoor?’
… ‘Ze wees naar een werflamp.’
… ‘Niet nodig,’ zei ik. ‘Didier heeft intussen de lusters opgehangen.’
… ‘Er is nog geen elektriciteit,’ zei ze. ‘Die haal ik voorlopig uit de boerderij.’
… ‘Een kasteel zonder water en stroom?’
… Ze haalde haar schouders op. ‘À la guerre comme à la guerre!’
(wordt vervolgd)
(tekening AI)
Heb een knoop in mijn maag.
Begrijp ik helemaal. Heb zelf maanden met een knoop in mijn maag gelopen.